Արի գնանք տուն։
Այստեղ օրերը ուրիշ գույն ունեն
Մենք չենք ընկալում այդ գույնը օտար։
Այստեղ արեգակն ուրի՜շ փայլ ունի,
Եվ երկինքն է ցածրակա, անլուրթ։
Այնտեղ՝ Մասիսի քարե փեշերին
Օրը դարի պես ձգվում է երկար,
Եվ մուգ երկնքի բարձրակա հևքում
Մեր խոհերն էլ են ամպի պես ճերմակ։
Արի գնանք տուն։ Այնտեղ բուրմու՜նք կա,
Թրթիռ կա օդում,
Մեղեդիներ կան՝ հնչող անսկիզբ,
Եվ դարակուտակ մորմոքումներից
Ընդվզումներ են արթնանում անվերջ։
Այնտեղ պայքար կա…
Մի կտոր հացի և մի ափ հողի,
Մի բուռ ճշմարտի, մի շող ժպիտի,
Եվ անպարագիծ բարության համար.
Անցավ օրերի, անդավ գոյության
Եվ հոգեպարար հանգստի համար.
Մի հուռթի արտի, բերրի մի ծառի,
Եվ անշրջանակ բարիքի համար,
Մի լիքը կրծքի, մանկան ծիծաղի,
Մի ջերմ, անկաշկանդ օջախի համար.
Մոր գուրգուրանքի,
Հայրական խոհուն, սաստող հայացքի
Տիեզերական պայքար կա այնտեղ։
Եվ արքայական երազանքների
Արեգակնափայլ տենչանք կա այնտե... Читать дальше »
|
|
Եվ եթե նորից ջրհեղեղ լինի,
Եվ նորից փրկվի ոմն մի Նոյ,
Եվ նորից կառուցվի ինչ-որ մի լաստ,
Այն նորից իջնելու է Արարատի գագաթին։
Որովհետև դա պատահական չէր,
Դա մշտահունչ առասպելն է
Ապականված աշխարհի սրբացման,
Հույսի ու ապաշխարանքի…
Կյանքի շրջափուլերի նորացումն է պարբերական՝
Ա՛յս սուրբ հողի վրա,
Ա՛յս սուրբ լեռան պատվանդանով,
Աստվածաշնորհ ա՛յս սուրբ ազգի
Գավազանակրի մենաշնորհով։
ՈՒրիշ ընտրություն չի լինելու…
Պայքարե՛նք տապանի մեջ ունենալիք տեղի համար։
Պայքարե՛նք այդ վերընձյուղման սուրբ իրավունքի համար։
Նոյյան տապանը ամենաիրական հրաշքն է կյանքի,
Ամենադաժան ընտրությունն է աշխարհի,
Ամենաարդարը։ Նոյ լինենք նախ ինքներս մեր հոգում,
Մեր խղճի ու խոհի առաջ,
Ապա և Աստծո…
2009
|
Սա Երևանն է.
Մեր լույս պապերի երազից պոկված,
Մեր սեգ հայրերի ձեռքով արարված՝
Խիղճն է աշխարհի,
Որ վարդագունած՝
Հույսեր է մանում դարեր շարունակ,
Երազ է մանում Մասսի տեսիլքով։
…Ու հազարները տարիք դարձրած գոյության առջև
Ի՜նչ պիտի զգան ժառանգները իր
Երբ ուրիշները ոմն հարյուրով հպարտ են արդեն։
Սա Երևանն է.
Տիեզերքի հետ ներդաշնակ ու պարզ,
Մարգարեության արահետների հանգրվանը մեծ։
Անկշիռ ու պարզ բոլոր հարցերի պատասխանը վեհ,
Բոլոր մոլորված հեգ պանդուխտների դեղը անվրեպ։
Իր՝ ցերեկը լուրթ, գիշերը կարմիր,
Երկնքից կաթող աստղերից վերև
Շարունակվում է հմայքը նրա՝
Վեհաշուք ու պերճ, գունագեղ ու նուրբ։
Սա Երևանն է.
Պարծանքը հայի, գգվանք մի անծիր։
Ուժն է ավյունի, եռանդ ու թափի,
Սեր ու կախարդանք, կյանք ու հիացում,
Կարոտ ու բաղձանք։
Երգ մի քարացած, վերք՝ սպիացած,
Բերք՝ անափ մտքի, թռիչք մի անսանձ,
Կիրք է ծավալուն, հույզ է բերկրալից,
Ծիծաղ ծովացա... Читать дальше »
|
|
Սար ու բլուր, ժայռ ու հարթակ
Շուրջպար բռնած՝
Արևի՜ն են հրավիրում պարահանդես։
Նա՝ ամոթխած թաքնվում է ամպի հետև՝
Չհավաքած շողիկները իր ցան ուցիր։
Ծիկրակում է գաղտագողի,
Հրավառվում իր իսկ մտքից .
Այս աշխարհից լավը չկա,
Այս կտավից գույնզգույնը դեռ չի շոյել նայվածքը իր.
Սարը սարին հենված,
Սարը սարից ելած,
Սարը սարի ունկին շշուկները փռած՝
Ձորերի՜ն է երգում։
Ձորը ձորից ահեղ, կանաչախիտ, շքեղ,
Ձորը ձորից կախված, շղթայված
ՈՒ անվերջ ջրերի՜ն է ձգվում։
Ջուրը ջրից զանգակ,
Ջուրը ջրից պայծառ,
Հավերժախոս, հանդարտ
Խաղիկներ է շրշում…
Պարատո՜ն է այստեղ,
Անտառների հանդես,
Ծաղկախաղի հրճվանք
ԵՎ դարերի քայլվածք՝ վայրկյանների միջով…
2005
|
Այստեղ սարն է թևատարած
Կուրծքը պարզել որպես վահան,
Ապառաժն է մարդահայացք
Փորձում շտկել նախնյաց թերին,
Մարդը միայն կատարող է
Հողի հուշած արարքների։
Այստեղ ժայռերն են սրածայր՝
Երկինք միտած քարե աղոթք,
Խրվում կապույտ մշուշի մեջ,
Որպես ըմբոստ մի ընդվզում
Քիչ բարձրանաս՝
Դեմքիդ առնես շողն արևի,
Մի քիչ իջնես՝
Գրկես ամպի մի պատառիկ։
Գորշ քարայծը՝ ծերպից թռած,
Կորա՜վ վարի անձավներում,
Ոտնաձայնը հատեց, փշրեց
Համրությունը վաղնջական…
Ոտքից պոկված քարից գլոր
Սարսափեցին ձորի չարքերը հինավուրց,
Մութ չարքերը՝
Հին էությամբ ու նոր տեսքով։
Այստեղ արծիվն է անվեհեր
Փռվել մեգի կաթե թևին,
Ձեռքդ մեկնես՝ կբռնես ու կելնես մեջքին։
Իսկ ծառերի ամբոխները՝
Հոծ անտառից տարանջատված,
Ինչոր գաղտնիք են փսփսում՝
Դա՞վ են նյութում,
Թե՞ հրաշք են կանխատեսում։
Բարի քերծի խոնավ կրծքից
Ջուր է ծորում կաթի՜լկաթիլ
Ծարավ ծաղկի նուրբ շրթու... Читать дальше »
|
|
Հողը դողաց…
Թմբիրից ելավ ահեղ ոստյունով,
Աղաղակները մեռան մեծ երազի ծնունդով։
Հուրը այրեց միալար տարիները
Կույտ առ կույտ,
Երկինքները ամպեցին լուսածագի կարոտով։
Շողը սողաց սյունն ի վեր,
Խոյակներին թրթռաց,
Մութ որմերը ծաղկեցին
Դարչնակարմիր բողբոջով
Գմբեթամերձ անուրջներ
Բուրվառեցին հավատով…
Խաչը իջավ խորանին՝
Խաչելու՞, թե՞ փրկելու։
Հույսը խաղաց որձքարե
Կամարների շուրջպարով,
Ժայռապատերն շտկեցին
Իրենց մեջքերը ծռված
Լույսը կաթեց գուռի մեջ՝
Ըմպեցի… Չհագեցա։
1996
|
|
Չեմ հասկանում՝ որ ապուշ սատանան է անիծել,
Եվ ինչպե՜ս է Աստված օգնության ձեռքը մեկնել,
Որ դարերի խորքերի ոճիրներում թրծվել
Ու դարերի ճակատին պայծառ իր կերպն է հյուսել։
Ամենատես հայացքով բազմաչարչար իր դեմքից
Ցավ է ծորում …լույսի՜ պես…
Ցավ է կաթել մորմոքող պապիս խրոխտ տանջանքին,
Ցավ է կաթել՝ հույսի պես հորս վճիտ հավատին
Ցավ է թափվում այսօր էլ՝ բոցի նման կրակի,
Իմ դողացող անուրջին ու բալիկիս բռունցքին։
Կոտորակված իմ երկի՛ր, չամբողջացող՛ իմ հեքիաթ,
Այս ե՞րբ պիտի լրանանք։
Մասու՞նքմասունք հայրենի՛ք, բեկո՜րբեկոր իմ երազ,
Որտե՞ղ պիտի վերանանք տառապանքից դարավոր…
…Ու արևի բույր տալով դարակուտակ վշտերին,
Արևանա՜նք դեռ պիտի խաչմերուկում դարերի։
1993
|
|
Թե դավերից հուսահատ ու ցավերից ուժասպառ
Հին ազգն իմ սպառվի, վերանա,
Ու չարաղետ բախտին հլու՝ վերջին հայ կինը մնա,
Նա կփարվի Արարատին, հայ կծնի ոսկեմազ,
Սուրբ Մասիսին չեն ընկճի պատերազմ ու երկրաշարժ։
Եվ կամրանա՜ լեռնածնունդ հայի որդին աշխարհում,
Ու կհառնի հանճարածին ոգին՝ լույս ու հրաշքի։
Ու կծնվեն նոր Դավիթներ, նոր «Նարեկներ» կգրվեն,
Ու կսուրան հայկյան նետեր՝ անվրեպ ու նենգասպան։
Կթևածի հայոց երգը ու գեղանքը Արայի,
Եվ նաիրյան նազանքները կպսակվեն դարեդար…
… Դեռ կարևի՜ողջակիզված երազների լույս ճամփան…
Ինչքա՜ն աստղեր ընկան ներքև, դեռ ինչքա՜ն կան վերևում,
Աստղերը շա՜տ, բայց խավարը լոկ արեգակն է ցրում…
1988
|
|
Հայաստան…
Ռունգերիս մեջ անուշ դող,
Աչքերումս թացություն մի անկրկնելի,
Հետո՝
Կրծքիս տակ հավատն է ծաղկում
Հայաստան…
Հաճելի սարսուռ,
Գեղանուշ զմայլանք,
Հետո՝ հրճվանք,
Նման ոչ թե
Խարույկի մեջ վառվելու բերկրության
Այլ նրա ցոլքերից շառագունելու մխիթարության
Հայաստան…
Արյան կանչ ու հոգու կարոտ,
Հորդում հույսի հզոր հավատամք։
Արևալույս…
Ի վերջո՝ սեր ու գոյատևման ուժ.
Հայաստան…
1986
|
|
Ես կռվել եմ քո բոլոր զինվորների հետ։
Իմ արյունն է թափվել քո ամեն թիզ հողում։
Բայց ես դեռ կամ, քանզի՝
Անվեր՜ջ է քո սերը։
Ես քեզ գտա, երբ դու անցնում էիր փութով,
Ամուր կառչեցի քո պոկվող փեշերից,
Եվ դու դեռ կաս, քանզի՝
Անհու՜ն է մեր սերը։
Բախվող մրրիկների ճամփին զորեղ կանգնած՝
Համոզեցիր միակ ճշմարտությունն անանց։
Ներիր, թե չլինեմ քո ծաղկունքին գունեղ։
Ների՛ր, որ ես դեռ չեմ մեռել քեզ համար։
1992
|
|
Статистика
Онлайн всего: 0 Гостей: 0 Пользователей: 0
|
